شمارهٔ ۳۰ - جور!

جور این قدر به یک تن تنها نمی شود

گویی اگر که می شود حاشا نمی شود

ظالم تر از طبیعت و مظلوم تر ز من

تا ختم آفرینش دنیا نمی شود

ای طبع من ز زشتی کردار روزگار

گویا دگر زبان تو گویا نمی شود

گویند گریه عقده دل باز می کند

خون گریه می کنم دل من وانمی شود

بنیانم اشک دیده ز جا کند ای عجب

کاین سیل کوهکن ز چه دریا نمی شود

با درد هجر ساخته در چنگ غم اسیر

کاری به نقد ساخته از ما نمی شود

نام تو گشته ورد زبانم ولی چه سود

شیرین دهن به گفتن حلوا نمی شود

رجعت اگر دوباره کند ز آسمان مسیح

دردی است درد من که مداوا نمی شود

خاک تمام عالم اگر من به سر کنم

در خاک رفته من پیدا نمی شود

از بعد مرگ یار ز من گو به زندگی

دیگر سلوک ما و تو یک جا نمی شود

عارف چنان ز ماتم عبدالرحیم خان

گشته است بستری که دگر پا نمی شود