شمارهٔ ۱۳۴

گرم صدبار می رانی مدامت مدح گو باشم

اگر خون مرا ریزی که بازت خاک کو باشم

به خون آلوده تیغ ویم همدم مده غسلم

بدین تقریب شاید روز محشر سرخ رو باشم

به ملک عشق گر من بی سر و پایم مکن عیبم

که در میدان عشقت بهر چوگان تو گو باشم

تن ار چون رشته سازم عشق آن یوسف کنم زیبد

ولی چون زال غزال از خریداران او باشم

هوای آن بود بر سر که گیرم گلرخی در بر

به روی سبزه ساغر زنم بر طرف جو باشم

بر آنم تا شود چنگم هم آواز و نیم دمساز

به میخانه نهم پا دست در دست سبو باشم

ز شوق قد او شد اشک طوبی جویبار خلد

همین تنها نه من عمری ست کاندر آرزو باشم

مرا راندن ز باغ ای باغبان ز انصاف بیرون است

که من از گلشن تو بلبلی قانع به بو باشم

کند گه جای مسجد گه کلیسا گه کنشت اسرار

سخن کوته به هر صورت ترا در جستجو باشم