باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

شمارهٔ ۱

چندان که تو اسرار حقیقت خواهی ز آنجا سخنی نیست به از کوتاهی آگاه ز سر اوست ز مه تا ماهی کس را سر مویی نرسد آگاهی

شمارهٔ ۱۰

نفسی دارم که هر نفس مه گردد گفتم که ریاضت دهمش به گردد چندان که به جهد لاغرش گردانم از یک سخن دروغ فربه گردد

شمارهٔ ۱۱

از آتش شهوت جگرم می سوزد وز حرص همه مغز سرم می سوزد چون پاک شود دلم چو این نفس پلید هر لحظه به نوعی دگرم می سوزد

شمارهٔ ۱۲

خون شد جگر م ز غصه خویش مرا وز بیم رهی که هست در پیش مرا هرگز نرسد به نوش توحید دلم تا کژدم نفس می زند نیش مرا

شمارهٔ ۱۳