باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

شمارهٔ ۱

خواهی که ز پرده محرم آیی بیرون در پرده نشینی و کم آیی بیرون چون موی که از خمیر بیرون آید از هژده هزار عالم آیی بیرون

شمارهٔ ۱۰

زین شیوه که اکنون دل دیوانه گرفت کلی کم آشنا و بیگانه گرفت چون شادی خویش زهر قاتل میدید در کوچه اندوهگنان خانه گرفت

شمارهٔ ۱۱

جانا دل من خویش به دریا انداخت خود را به بلا بر سر غوغا انداخت اندوه همه جهان به تنهایی خورد پس شادی اگر هست به فردا انداخت

شمارهٔ ۱۲

اول دل من بر سر غوغا بنشست هر دم به هزار گونه سودا بنشست و آخر چو بدید کان همه هیچ نبود از جمله طمع برید و تنها بنشست

شمارهٔ ۱۳