باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن

شمارهٔ ۱

ذوق شکر از چشیدن آمد حاصل بحثی که نه از شنیدن آمد حاصل آنرا که به جانان سر مویی پیوست جاوید زبان بریدن آمد حاصل

شمارهٔ ۱۰

ای دل به سخن مگرد در خون پس ازین از نطق مرو ز خویش بیرون پس ازین عمریست که تا زبانی از سر تا پای وقتست که گوش گردی اکنون پس ازین

شمارهٔ ۱۱

گر بحرنهای ز جوش بنشین آخر بی مشغله و خروش بنشین آخر گر نام و نشان خویش گویی برگو ور وقت آمد خوشی بنشین آخر

شمارهٔ ۱۲

گر نام ونشان من توانستی بود کس را غم جان من توانستی بود ای کاش که اسرار دل پر خونم مسمار زبان من توانستی بود

شمارهٔ ۱۳