باب نوزدهم: در ترك تفرقه گفتن و جمعیت جستن

شمارهٔ ۱

تا هیچ پراکنده توانی بودن حقا که اگر بنده توانی بودن از یک یک چیز میبباید مردن تا بوک بدو زنده توانی بودن

شمارهٔ ۱۰

او را خواهی از زن و فرزند ببر مردانه همی ز خویش و پیوند ببر چون هرچه که هست بند راهست ترا با بند چگونه میروی بند ببر

شمارهٔ ۱۱

گر میخواهی که باشدت خوش آنجا از تفرقه پاک رخت جان کش آنجا سر تا پای تو غرق آتش آنجا بهتر بودت که دل مشوش آنجا

شمارهٔ ۱۲

با عشق وجود خود برانداخته به با سوختگی چو شمع درساخته به زان پیش که در ششدره افتی خود را در باز که هرچه هست درباخته به

شمارهٔ ۱۳