باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد

شمارهٔ ۵۳

هرگه که من از وصل تو بابی شنوم شب خوش بادم که یاد خوابی شنوم چو گنگ شوم با تو حدیثی گویم چون کر گردم از تو جوابی شنوم

شمارهٔ ۵۴

چون وصل تو یک ذره نیفتاد به دست جز باد چه دارد دل ناشاد به دست ازوصل تو چون به دست جز بادی نیست باخاک شدم بی سر و بن باد به دست

شمارهٔ ۵۵

ای کاش دلم را سر آهی بودی جان را ز وصال تو پناهی بودی گرچه شدهام چون سر مویی بی تو باری سر مویی به تو راهی بودی

شمارهٔ ۵۶

این خود چه عجایبست کآمیخته ای هر لحظه هزار شور انگیخته ای دیدار تو چون ز حد ما بود دریغ صد پرده ز هر ذره درآویخته ای

شمارهٔ ۵۷