باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق

شمارهٔ ۱

نه همچو منت به مهر یاری خیزد نه نیز چو من به روزگاری خیزد من خاک تو و تو میدهی بر بادم ترسم که میان ما غباری خیزد

شمارهٔ ۱۰

ناکرده به پر پشهای دمسازی چندیم به پای پیل هجر اندازی هر شیر دلی که داشتم باد ببرد از بس که بدیدم از تو روبه بازی

شمارهٔ ۱۱

خون ناخوردن به از وبالست ترا زان است کزین میوه وبالست ترا آنست که تو حرام خوار افتادی ورنه همه خونها حلالست ترا

شمارهٔ ۱۲

شب نیست که دل حزین ندارم از تو در دل دم آتشین ندارم از تو تا چند کنی خون جگر در چشمم من سوخته چشم این ندارم از تو

شمارهٔ ۱۳