باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق

شمارهٔ ۱

عشقت که به صد هزار جان ارزانی است بحری است که موج او همه حیرانی است تا لاجرم از عشق تو همچون فلکی سر تا سر کارم همه سرگردانی است

شمارهٔ ۱۰

جانا ز رهت نصیب من گردی نیست آری چکنم مخنثی مردی نیست گر مردم و گر نیم مرا در ره تو سرتاسر روزگار جز دردی نیست

شمارهٔ ۱۱

زان روز که بوی پیرهن بی تو رسید صد گونه غمم به جان و تن بی تو رسید ور آب زمین و آسمان خون گردد کی برگویم آنچه به من بی تو رسید

شمارهٔ ۱۲

تادل دارم همدم تو باید داشت تا جان دارم محرم تو باید داشت بی تو همه روزم غم تو باید داشت تنها همه شب ماتم تو باید داشت

شمارهٔ ۱۳