۱۰۲ شعر از عطار نیشابوری
چنین گفته ست اینجا پاکبازی که میکردم طلب از خویش رازی بسی سال اندر این سر بودم اینجا حقیقت جزو و کل پیمودم اینجا طلب میکردم اینجاگه یکی من بدیدم ناگهانی بیشکی من درون میجستم اسرار
در آن دم گفت تو جان جهانی بکن با من که بیشک میتوانی تو دانایی بهر چیزی که خواهی کنی بنده که حکم پادشاهی تو داری هیچکس جز تو ندارد چنین حکم و یقین جز تو که دارد اگر خواهی بسوزانی بی
خطاب آمد که بخشیدم دلت را گشایم من بیک ره مشکلت را فراقت با وصال اینجا کنم من ز تاریکی کنم راز تو روشن مترس اکنون چو عجز آوردی اینجا که به از عجز نبود هیچ ما را چو عجز آوردی اینجا
تو داری نور یار از عین توفیق تویی اعیان ذات و هست توفیق تو داری بیشکی از آفرینش بتو پیداست عقل و جان و بینش تو داری قلب هم جانم تو داری که هم پیدا و پنهانم تو داری تو داری پادشاهی
ز خود غایب مشو ای دل زمانی همه پرداز هر دم داستانی ز خود غایب مشو ای دل یکی دم که در جانی تو داری هر دو عالم ز خود غایب مشو ای جان بتحقیق بدان کامروز دیدستی تو توفیق چرا بیرون خود
دلا بیدار شو از خواب غفلت چراماندی تو درغرقاب غفلت دلا بیدار شو چون عاشقان تو مخفت ای دل در اینجا یک زمان تو دلا بیدار شو از خواب مستی که افتادستی اندر سوی پستی دلا تا چند رانم با
