حکایت چاکری که از دست شاه میوهٔ تلخی را با رغبت خورد
عطار نیشابوریپادشاهی بود نیکو شیوه ای
چاکری را داد روزی میوه ای
میوه او خوش همی خورد آن غلام
گفتیی خوشتر نخورد او زان طعام
از خوشی کان چاکرش می خورد آن
پادشا را آرزو می کرد آن
گفت یک نیمه بمن ده ای غلام
زانک بس خوش می خوری این خوش طعام
داد شه را میوه و شه چون چشید
تلخ بودابرو از آن درهم کشید
گفت هرگز ای غلام این خود که کرد
وین چنین تلخی چنان شیرین که کرد
آن رهی با شاه گفت ای شهریار
چون ز دستت تحفه دیدم صد هزار
گر ز دستت تلخ آمد میوه ای
بازدادن را ندانم شیوه ای
چون ز دستت هر دمم گنجی رسد
کی به یک تلخی مرا رنجی رسد
چون شدم در زیر محنت پست تو
کی مرا تلخی کند از دست تو
گر ترا در راه او رنجست بس
تو یقین می دان کن آن گنج است بس
کار او بس پشت و روی افتاده است
چون کنی تو چون چنین بنهاده است
پختگان چون سر به راه آورده اند
لقمه بی خون دل کی خورده اند
تا که بر نان و نمک بنشسته اند
بی جگر نان تهی نشکسته اند