حکایت پادشاه هندوان که اسیر محمود گشت و مسلمان شد

هندوان را پادشاهی بود پیر

شد مگر در لشگر محمود اسیر

چون بر محمود بردندش سپاه

شد مسلمان عاقبت آن پادشاه

هم نشان آشنایی یافت او

وز دو عالم هم جدایی یافت او

بعد از آن در خیمه تنها نشست

دل ازو برخاست در سودا نشست

روز و شب در گریه و در سوز بود

روز از شب شب بتر از روز بود

چون بسی شد نالهای زار او

شد خبر محمود را از کار او

خواند محمودش به پیش خویش در

گفت صد ملکت دهم زان بیشتر

تو شهی نوحه مکن بر خویش ازین

چند گریی نیزمگری بیش ازین

خسرو هندوش گفت ای پادشاه

من نمی گریم ز بهر ملک و جاه

زان همی گریم که فردا ذوالجلال

در قیامت گر کند از من سؤال

گوید ای بد عهد مرد بی وفا