شمارهٔ ۱۰۵عطار نیشابوریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنهکو دل که بلای روزگار تو کشدکو جان که عقوبت شمار تو کشدمن ننگ زنان مستحاضه شدهامکو گردن امردان که بار تو کشد
