شمارهٔ ۱۷
عطار نیشابوریجان در غمت از خانه به کوی افتاده ست
بر بوی تو در رهی چو موی افتاده ست
من در طلب تو و تو از من فارغ
این کار عظیم پشت و روی افتاده ست
جان در غمت از خانه به کوی افتاده ست
بر بوی تو در رهی چو موی افتاده ست
من در طلب تو و تو از من فارغ
این کار عظیم پشت و روی افتاده ست