بخش ۸ - نومیدی بلبل از گل و رفتن او از باغ به بیوفائی گل

گفت بلبل من دگر نایم بباغ

زانکه دارم دل ز جور او بداغ

بیوفایی پیشه دارد آن صنم

لاجرم از دور بانگی می زنم

گر بدانی سازگاری می کند

مهر پیوندی و یاری می کند

عاشق خود را نمی راند ز پیش

می شدم نزدیک او با جان خویش

چونکه با عاشق نمی سازد دمی

بهر دل ریشان ندارد مرهمی

من چرا آیم بباغ و بوستان

تا کرا بینم میان گلستان

خوبرو هستند در عالم بسی

نیست اندر نسل آدم زو کسی

مشتری هستند او را بی شمار

من ندارم طاقت این کار و بار

در رهم صد خار محنت می نهد

هر دمم صد درد و زحمت می دهد

هر زمان بر رنگ و بو نازد همی

در ره عشقم زبون سازد همی

ناله من از غنون دیگر است

عاشقان را ناله من درخور است