شمارهٔ ۳۶
ازرقی هرویبیهوده بر آزار من ای سرو بلند
تیغت شستی به خون و خوردی سوگند
گر من به هلاک خویش گشتم خرسند
باری تو ز خویشتن چنین بد مپسند
بیهوده بر آزار من ای سرو بلند
تیغت شستی به خون و خوردی سوگند
گر من به هلاک خویش گشتم خرسند
باری تو ز خویشتن چنین بد مپسند