شمارهٔ ۲۱ - مراسم صبحانه (یک خانواده زردشتی قدیم)
ملکالشعرا بهارصبح دوم شد سپیده تابانا
زهره هویدا و ماه پنهانا
دست افق مطرفی کشید بنفش
سنجابین پروزش بدامانا
برگ درختان چو می کشان به صبوح
خون خوش برهم زنند پنگانا
زمزمه مرغکان به شاخ درخت
چون به میزد اجتماع مهمانا
پیر مغان شانه زد به روی و به موی
مغبچگان هر طرف شتابانا
پس درایوان گشادو دیده چه دید
گشته به شب چیره مهر تابانا
وز در ایوان فروغ نور گرفت
مجمره و آذر ورهرانا
آذر وهران چو آذران بزرگ
زیور مهن است و زینت مانا
پیرمقدس کرفت به رسم و پاژ
شد به نیاز خدای دو جهانا
آتش بهرام را ز چندن و عود
نیرو بخشود و شد فروزانا
یکسره بالاگرفت قوت نور
مشک و و ایوان شدند رخشانا
هیچ اثر زان شب سیاه نماند
اهریمن رفت و ماند یزدانا
چون که نیایش به سر رسید نهاد
شاه زنان چاشت را یکی خوانا
شهزن و مان بد شدند برسر خوان
وز دو طرف کودکان خندانا
نان و شراب و کباب چیده به صف
زمزمه کردند و خورده شد نانا
وآنگه فرمود پیر با پسران
کای پسران دلیر ایرانا
- ناتمام -