شمارهٔ ۵۳ - انگشتری

تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت

پشتم از بار فراقش صورت چنبر گرفت

صورت چنبر گرفت از بار هجرش پشت من

تا لب لعلش ز تنگی شکل انگشتر گرفت

او مگر خواهد ز زلف و خال خود انگشتری

کاین نگین از مشک کرد آن چنبر از عنبر گرفت

طره شبرنگ او وقت سحر زآسیب باد

صدهزار انگشتری بشکست و باز از سر گرفت

شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان

تا چو انگشتر نگین مهرش اندر بر گرفت

خواست بسپارد مرا گیتی به دست هجر او

زان چو انگشتر مرا خمیده و لاغر گرفت

کرد همچون حلقه انگشتری پشت مرا

وز مدیح صهر شاهنشه بر او گوهر گرفت

آنکه تا انگشتری بگرفت انگشتش ز شاه

مشتری را طالعش زیر نگین اندر گرفت

همچنان کانگشتری گیرد ز گوهر آب و تاب

دولت و ملت از او آرایش و زیور گرفت

گشت چون انگشتر از تنگی دل خصمش چو او