شمارهٔ ۷۳

مکن تو با دل من بیش از این به جور سلوک

که ملک زیر و زبر می شود ز جور ملوک

لبت به نغمه جان بخش چون مسیحا جان

دهد به پیکر بی روح مردم مفلوک

وفا کنی بچشیم و جفا کنی بکشیم

به حکم آن که بتان مالکند و ما مملوک

کند قمر به رخت سجده این بود معلوم

رسد به نور رخت زهره این بود مشکوک

بهار شاهد من در کمال حسن بود

چو آیت و دگران چون قباله محکوک