شمارهٔ ۱۰۰

صبا ز طره جانان من چه می خواهی

ز روزگار پریشان من چه می خواهی

دلم ببردی و گویی که جان بیار ای دوست

به حیرتم که تو از جان من چه می خواهی

دوباره آمدی ای سیل غم نمی دانم

دگر ز کلبه ویران من چه می خواهی

جز آشیانه بلبل گلی به شاخ نماند

صبا دگر ز گلستان من چه می خواهی

کمال یافت نهالت ز آب چشم بهار

جز اینقدر گل خندان من چه می خواهی