دوستان آمد ز ره باباشمل
ذکر او حی علی خیر العمل
سال پارین با سران و مهتران
رفت و شد مهمان از ما بهتران
رفت از ایران تا زمانی والمد
در هتل ها یکه و تنها لمد
مدتی با خوبرویان سر کند
خستگی های سیاست درکند
پر نماید چنته خالی شده
سرخ سازد رنگ متقالی شده
با گروه دختران چشمک زند
در میان حوضشان پشتک زند
فارغ از افکار ابلیسی شود
پارسی گو ترک پاریسی شود
چندگاهی غیب گردد از نظر
چند روزی دور ماند از خطر
وارهد از دعوی ترکی گری
وز هجوم و حمله پیشه وری
گیرد از دولت به هر کیفیتی
خرج راهی حکم ماموریتی
فاصله گیرد جناب اوستا
ازکشاورز و رضای روستا
از دم فتنه برون تازد همی
خوبش را ابن اللبون سازد همی
گفت کن فی الفتنه کاین اللبون
باش چون بچه شتر در آزمون
نه تو را پستی که آرندت به زیر
نه تو را پستان کزو دوشند شیر
راحت و آزاد چون باباشمل
جیم شو هرجا که مشکل شد عمل
تا چو افتد آب ها از آسیا
دوستان گویند هان بابا بیا
آسیا ایمن شده ست از کندوکوب
وقت شلتاق است برگرد از اروپ
ای اروپا می روم سوی وطن
بعد ازین یا جای تو یا جای من
ای اروپا آسیا اوراق شد
طاقت بابا ز هجران طاق شد
ساحت ایران به خون آغشته شد
وان که بایدکشته گردد کشته شد
مجلس ملی ز نو مفتوح گشت
خلق محتاج غذای روح گشت
ای ز طوفان جسته آمد نوحتان
تا کند حاضر غذای روحتان
من نه آن نوحم که در کشتی نشست
بل من آن نوحم که ازطوفان بجست
من چو کنعان زاده نوحم درست
کاز پدر برگشت و راه کوه جست
نوح و اهلش جمله در کشتی شدند
صادقانه پنجه با طوفان زدند
من پدر را ترک کردم بیدرنگ
راه جستم بر سرکوه فرنگ
روز طوفان بر زبان این المفر
بعد طوفان خواجه برگشت از سفر
همچو زاده نوح از بیم هلاک
دوستان را جا بماند و زد به چاک
حال فارغ کشته از هر دغدغه
تنگ تر بسته کراوات و یقه
شد چو آذربایجان پاک از نفاق
خواجه وارد گشت با صد طمطراق
گشت دایر دفتر بابا شمل
رفت بابا بر سر شغل و عمل
کرم های کار را از هر طرف
جمع کرد و چیدشان اطراف رف
پس میان بستند آن بیچارگان
خدمت باباشمل را رایگان
شد رف و درگاه و طاق و طاقچه
پر دف و سرنا و زاغ و زاغچه
شاعرانی فاضل و رند و جوان
پاک تر ز افرشتگان آسمان
نان خود را خورده و جان می کنند
پس حلیم خواجه را هم می زنند
از مناعت بر فراز فرقدان
روز و شب الفقر فخری بر زبان
خرج یک شب رفتن شمرانش لنگ
لیک بابا را دهد خرج فرنگ
شعرهایی گفته چون آب روان
از پی مضمون به هر جانب دوان
نقش هایی طرح کرده چون نگار
متقن و پرمغز و خوب و خنده دار
بهر بابا بی محابا ساخته
جمله را تقدیم بابا ساخته
جیب بابا پر ز دینار و درم
در محافل کرده از نخوت ورم
لیکن آن بی دست و پای ساده دل
پای سعیش مانده ز استغنا به کل
جزمهندس کاو ببسته بار خوبش
مابقی سرگشته اندرکار خویش
باز بابا ناخلف فرزند شد
ناخن فحشش به مخلص بند شد
امر شد از مصدر عز و علا
که به مخلص فحش بارد بر ملا
ربشه مشروطه خواهان برکنند
پایه دیکتاتوری محکم کنند
زان سبب بابا شکم را داده پیش
می زند دایم بر این درویش نیش
جای ذوقیات شیرین لطیف
می دهد دستور دشنام کثیف
از خصومت می زند دم وز مرا
می دهد فرمان فحش و افترا
بر سر یزدان پرستی همچو من
می گذارد نام غول و اهرمن
گر من و امثال من اهریمنند
گنجوی ها ریمن بن ریمنند
من شدم اهریمن این بوستان
تا چرا کردم دفاع دوستان
گر دفاع دوستان اهریمنی است
پس دفاع اجنبی را نام چیست
جان بابا کج نشین و راست گو
آنچه پرسم بی کم و بی کاست گو
وعده صیدی بزرگت داده اند
کاین چنین چنگال گرگت داده اند
جان بابا اهرمن می خوانیم
هم طراز خویشتن می خوانیم
گاه گویی چون ملک باشد بهار
خالی از دوز و کلک باشد بهار
هم ملک هم اهرمن خوانی مرا
این تناقض را نمی دانم چرا
هرکه را باشد دل و جان ملک
کی شود در سلک دیوان منسلک
جان بابا خویش را ارزان مده
بشنو از من خامه را از کف بنه
شغل خوبی زیر سر کن دخل دار
جان بابا را به وراجی چکار
در اداره مال دولت بردنت
خوشتر از نزل اجانب خوردنت
در اداره گر بری زر خشت خشت
بهتر است از این تناقض های زشت
