شمارهٔ ۵۴ - اسلحهٔ حیات

سگی ناتوان با سگی شرزه گفت

که رازی شنیدستم اندر نهفت

که تلخ است خون سگان سترگ

از آن ناگوار است درکام گرگ

اگر بود شیرین چون خون بره

بخوردند خونمان ددان یکسره

ز شیرینی خون بره تلخ کام

سگ از تلخی خون پر از شهد جام

جوابش چنین داد آن شرزه سگ

که ای نازموده ز هفتاد یک

بره چون سگان گر دهان داشتی

در آن چار زوبین نهان داشتی

بجای گران دنبه بودیش گاز

به جای سم گرد چنگ دراز

نبودی ازو گرگ را هیچ بهر

شدی خونش درکام بدخواه زهر

نه آنست شیرین نه شور است این

که بی زوری است آن و زور است این

نه این نوش درخون شیرین اوست

که در چنگ و دندان مسکین اوست

به خون من این تلخی معنوی

ز دندان تیز است و چنگ قوی

سخن اندرین پنجه آهنی است

وگرنه که خون سگان تلخ نیست

چو با ما نیامد فزون زورشان

به بهتان خرد داشت معذورشان

به خون تلخی ما درآویختند

وزین شرم خون بره ریختند

کسی چون ز کاری بماند فرو

یکی حکمت انگیزد از بهر او

بهارا فریب زمانه مخور

وگر خورده ای جاودانه مخور

به سستی مهل تیغ را در نیام

کجا مشت باید مفرما سلام

که گر خفت گرگی به میدان کین

به تن بردرندش سگان پوستین

سگ شرزه شو کت بدارند دوست

نه مسکین بره کت بدرند پوست