شمارهٔ ۶۶ - نقش فردوسی

پژوهندگی را سپیده دمان

فرشته به خاک آمد از آسمان

بدانگه که مردم به خواب اندر است

دل دیو ریمن به تاب اندر است

بدانگه که یکسر غنوده است هوش

گشاده در دل به روی سروش

فرشته درآمد چراغی به مشت

روان شد به دعوتگه زردهشت

به ایران زمین جستن اندر گرفت

پژوهیدن هر دلی سر گرفت

هرآن دل که دیوان در آن خفته دید

فرشته از آنجای دم درکشید

به هر دل که بد پاک کشتن گرفت

در آن هرچه دید آن نبشتن گرفت

از آن ییش کاین تیره پهنای خاک

شود چون دل پارسا تابناک

از آن پیش کز قعر دربای قار

کشد دیو خمیازه نابکار

سوی آسمان شد سروش بلند

بدست اندرش نامه ای دلپسند

ز هر دل در آن داستانی زده

فرشته برآن ترجمانی شده

به هر دل دگر نقش دیدار بود

به هر نقش رنگی دگر یار بود

بجز یاد فردوسی پاک رای

که در هر دلی داشت نقشی بجای