شمارهٔ ۷۵ - مرع دستانسرای
ملکالشعرا بهارتوگویی مگر مرغ دستانسرای
به ژاغر نهان کرده باریک نای
نه نای و نه انگشت نایی پدید
نه لب کاندر آن نای دم دردمید
نوازد به جادوگری نای خویش
فزاید بهر نغمه آوای خویش
تو گویی بر آن تنگ و باریک شاخ
گشاده یکی بزمگاهی فراخ
نوازندگانی سر از باده مست
به خنیاگری برده یکباره دست
هم آهنگ با نای ها چنگ ها
درآمیخته جمله آهنگ ها
همه سازها بر اغانی زنند
اوانی همی بر اوانی زنند