شمارهٔ ۸۳ - شکایت از مردم زمانه

زمانه به قصد دلم بی درنگ

گشاید ز غم تیرهای خدنگ

نشان ساخته زآن دل خون فشان

زند تیرها راست بر یک نشان

نشاند سر اندر بن یکدگر

کز آن تیرها نیزه سازد مگر

ز بیداد مردم بنالم به زار

بگریم به مانند ابر بهار

گرم خون ز مژگان ببارد رواست

کزین مردمانم به دل زخم هاست

ز مژگان گرم اشک تا دامن است

مپندار کان اشک چشم من است

بود جان شیرین من بی گمان

چکان از سر پنجه مردمان