سعدی

سعدیا چون تو کجا نادره گفتاری هست

یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست

یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست

هیچم ار نیست تمنای توأم باری هست

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز به جز فکر توأم کاری هست

لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس

به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس

پای بند تو ندارد سر دمسازی کس

موسی این جا بنهد رخت به امید قبس

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه زلف تو گرفتاری هست

بی گلستان تو در دست به جز خاری نیست

به ز گفتار تو بی شایبه گفتاری نیست

فارغ از جلوه حسنت در و دیواری نیست

ای که در دار ادب غیر تو دیاری نیست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست