بهر آن شد بنای نمره یک
که بگیرد مقام زجر و کتک
مجرمی کاو به کرده خستو نیست
چاره اش غیر زور بازو نیست
سارقی کاو نمی کند اقرار
باید اقرار خواست با اصرار
جای اشکنجه و عذاب و کتک
افکنندش شبی به نمره یک
چون شبی ماند اندر آن پستو
شود از شدت تعب خستو
دانی اکنون که اندر آنجا کیست
غیر آزاده مردم آنجا نیست
ور بود نیز مجرم و خونی
پس چندی شوند بیرونی
وان که آزاده است و با مسلک
دخمه اوست حبس نمره یک
نه مه و هفته بلکه سال به سال
جای دارد در آن سیاه مبال
حالشان بدتر است ز اهل قبور
زان که جان می کنند زنده به گور
همه عشاق مرگ و مرگ از ناز
نکند روی خود بدیشان باز
دوزخی را که گفته اند آنجاست
خاصه زین پس که موسم گرماست
باید آنجا به صبر پردازد
تا خدا خود وسیلتی سازد
یا بیابد از آن به مرگ فرج
یا رهایش کنند کور و فلج
یا ز پای افتد و شود بیمار
مایه دردسر شود ناچار
ببرندش به سوی مارستان
زبردست علیم و همدستان
هرکه نزد علیم گشت مقیم
به کجا می رود خداست علیم
روزی آمد علیم در بر من
گفت خود را به ناخوشی می زن
تا به سوی مریضخانه شوی
همنشین با می و چغانه شوی
زان که آنجاست در اداره من
نانت آنجاست غرق در روغن
گفتم اهل می و چغانه نیم
بنده باب مریضخانه نیم
تن من سالمست و حال درست
سکه بر یخ زدی گناه از تست
مجرمان نیز اندر آنجایند
بند بر دست و قید بر پایند
مجرمی گر نشد به فعل مقر
میکنندش شکنجه های مضر
دستی از روی کتف پیچانند
دستی از پشت سر بگردانند
ساق آن هر دو را نهند زکین
به یکی دستبند پولادین
استخوان های ساق و بازو و کتف
می خورد تاب ازین شکنجه سفت
عضلاتش به پیچ و تاو افتد
استخوان ها به چاو چاو افتد
رود از هوش و چون به هوش آید
از سر درد در خروش آید
سوی لا و نعم نمی پوبد
هرچه بایست گفت می گوید
کار پنهان برافتد از پرده
همچنین کارهای ناکرده
کارهای نکرده گفته شود
همچون آن کرده ها شنفته شود
ور کسی طاقتش شدید بود
داربستی بر آن مزید شود
دست های خمیده را به کمند
از یکی حلقه ای بیاویزند
پس کشندش به داربست فراز
طاقت گفتنش ندارم باز
گاه با تازیانه و ترکه
می زنندش که افتد از حرکه
ای بسا بی گنه که فرمان یافت
وین بلا را به مرگ درمان یافت
