فقرۀ ۱۵۰، ۱۵۱

به خوردن خورش ها حریص مباش و از هر خورشی مخور و زود زود به سور و خورن بزرگان مشو که ستوه آور نباشی

مشو در خورش تند و بسیار خوار

به خوان کسان دست کوتاه دار

به هر خوردنی دست منما دراز

از آن خور کجا هست پیشت فراز

به خوان و به سور بزرگان مرو

وگر رفت باید گران جان مشو

میانه گزین باش در کار و بار

وگرنه ستوه آیی از روزگار