بخش ۲۶ - گماردن بوالفتح رازی به کار دیوان عرض

چون از نشاندن بوسهل زوزنی فارغ شدند امیر مسعود رضی الله عنه با خواجه احمد حسن وزیر خلوت کرد به حدیث دیوان عرض که کدام کس را فرموده آید تا این شغل را اندیشه دارد خواجه گفت ازین قوم بوسهل حمدوی شایسته تر است

امیر گفت وی را اشراف مملکت فرموده ایم و آن مهمترست و چنو دیگری نداری کسی دیگر باید خواجه گفت این دیگران را خداوند می داند که را فرماید امیر گفت بوالفتح رازی را می پسندم چندین سال پیش خواجه کار کرده است خواجه گفت مردی دیداری و نیکو و کافی است اما یک عیب دارد که بسته کار است و این کار را گشاده کاری باید امیر گفت شاگردان بددل و بسته کار باشند چون استاد شدند و وجیه گشتند کار دیگرگون کنند و بباید خواندن و بدین شغل امیدوار کردن وزیر گفت چنین کنم چون بازگشت بوالفتح رازی را بخواند و خالی کرد و گفت در باب تو امروز سخن رفته است و در شغل عرض اختیار سلطان بر تو افتاده است و روزگاری دراز است تا ترا آزموده ام این شغل تو در خواسته باشی بی فرمان و اشارت من و توفیری نموده و بر من که احمدم چنین چیزها پوشیده نشود

و در همه احوال من ترا این ترتیب خواستمی نیکوتر بودی که با من بگفتی اکنون رواست و درگذشتم دل قوی باید داشت و کار بر وجه براند و به هیچ حال توفیر فرانستانم که لشکر کم کنی که در ملک رخنه افتد و فساد در عاقبت آن بزرگ است

اما اگر این دزدی ها و خیانت ها که بوالقاسم کثیر و شاگردان وی کرده اند دریابی و به بیت المال بازآری پسندیده خدمتی کرده باشی گفت از بیست سال باز من بنده مستوفی خداوند بوده ام و مرا آزموده است و راست یافته و می دیدم که خیانت ها می رود و می خواستم که در روزگار وزارت خداوند اثری بماند این توفیر بنمودم و به مجلس عالی مقرر کردم اگر رای سامی بیند از بنده درگذرد که بر رای خداوند بازننموده ام