غزل شمارهٔ ۱۹

کسی در بندغفلت مانده ای چون من ندید اینجا

دو عالم یک درباز است و می جویم کلید اینجا

سرا غ منزل مقصد مپرس از ما زمینگیران

به سعی نقش پا راهی نمی گردد سفید اینجا

تپیدن ره ندارد در تجلیگاه حیرانی

توان گر پای تا سر اشک شد نتوان چکید اینجا

ز گلزار هوس تا آرزو برگی به چنگ آرد

به مژگان عمرها چون ریشه می باید دوید اینجا

تحیر گر به چشم انتظار ما نپردازد

چه وسعت می توان چیدن ز  آغوش امید اینجا

ترشرویی ندارد یمن جمعیت در این محفل

چو شیر این سرکه ات از یکدگر خواهد برید اینجا

به دل نقشی نمی بندد که با وحشت نپیوندد

نمی دانم کدامین بی وفا آیینه چید اینجا

مرا از بی بری هم راحتی حاصل نشد ورنه

بهار سایه ای رنگین تر از گل داشت بید اینجا

گواه کشته تیغ نگاه اوست حیرانی

کفن بردوشی بسمل بود چشم سفید اینجا

کفن در مشهد ما بینوایان خونبها دارد

ز عریانی برون آ گر توانی شد شهید اینجا

هجوم درد پیچیده ست هستی تا عدم بیدل

تو هم گر گوش داری ناله ای خواهی شنید اینجا