غزل شمارهٔ ۲۰

به مهر مادر گیتی مکش رنج امید اینجا

که خونها می خورد تا شیر می گردد سفید اینجا

مقیم نارسایی باش پیش از خاک گردیدن

که سعی هر دو عالم چون عرق خواهد چکید اینجا

محیط از جنبش هر قطره صد توفان جنون دارد

شکست رنگ امکان بود اگر یکدل تپید اینجا

گداز نیستی از انتظارم بر نمی آرد

ز خاکستر شدن گل می کند چشم سفید اینجا

ز ساز الفت آهنگ عدم در پرده گوشم

نوایی می رسد کز بیخودی نتوان شنید اینجا

درین محنت سرا آیینه اشک یتیمانم

که در بی دست و پایی هم مرا باید دوید اینجا

کباب خام سوز آتش حسرت دلی دارم

که هرجا بینوایی سوخت دودش سرکشید اینجا

نیاز سرکشان حسن آشوبی دگر دارد

کمین گاه تغافل شد اگر ابرو خمید اینجا

تپشهای نفس از پرده تحقیق می گوید

که تا از خود اثر داری نخواهی آرمید اینجا

بلندست آنقدرها آشیان عجز ما بیدل

که بی سعی شکست بال و پر نتوان رسید اینجا