غزل شمارهٔ ۲۳

شب وصل است و نبود آرزو را دسترس اینجا

که باشد دشمن خمیازه آغوش هوس اینجا

چو بوی گل گرفتارم به رنگ الفتی ورنه

گشاد بال پرواز است هر چاک قفس اینجا

سراغ کاروان ملک خاموشی بود مشکل

به بوی غنچه هم دوش است آواز جرس اینجا

دل عارف چو آیینه بساط روشنی دارد

که نقش پای خود را گم نمی سازد نفس اینجا

تفاوت می فروشد امتیازت ورنه در معنی

کمال عشق افزون نیست از نقص هوس اینجا

غم مستقبل و ماضی ست کان را حال می نامی

نقابی در میان است از غبار پیش و پس اینجا

غبار خاطر تیغ ات چرا شد کوچه زخمم

که جز خونابه حسرت نمی باشد عسس اینجا

نیندازد ز کف بحر قبولش جنس مردودی

به دوش موج دارد نازبالش خار و خس اینجا

درین ره نقش پا هم دارد از امید منشوری

نبیند داغ محرومی جبین هیچ کس اینجا

چه امکان است از خال لبش خط سر برون آرد

ز نومیدی نخواهد دست بر سر زد مگس اینجا

غبار ما همان باد فنا خواهد ز جا بردن

چه لازم چون سحر منت کشیدن از نفس اینجا

نه آسان است صید خاطر آزادگان بیدل

ز شوق مرغ دارد چاک ها جیب قفس اینجا