غزل شمارهٔ ۲۵

درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا

همه پیدا شد اما آن که شد پیدا نشد پیدا

تلاش مطلب نایاب ما را داغ کرد آخر

جهانی رنج گوهر برد جز دریا نشد پیدا

دل گمگشته می گفتند دارد گرد این وادی

به جست وجو نفسها سوختم اما نشد پیدا

فلک درگردش پرگار گم کرده ست آرامش

جهان تا سر برون آورد غیر از پا نشد پیدا

دلیل بی نشان در ملک پیدایی نمی باشد

سراغ ما کن از گردی کزین صحرا نشد پیدا

چه سازد کس نفس سررشته تحقیق کم دارد

تو گر داری دماغی جهد کن کز ما نشد پیدا

بهشت و کوثر از حرص و هوس لبریز می باشد

به عقبا هم رسیدم جز همین دنیا نشد پیدا

حضور کبریا تا نقش بستم عجز پیش آمد

برون احتیاج آثار استغنا نشد پیدا

سراغ رفتگان عمریست زین گلشن هوس کردم

به جای رنگ بویی هم از آن گلها نشد پیدا

به ذوق جستجو می باید از خود تا ابد رفتن

هزار امروز و فردا دی شد و فردا نشد پیدا

غم این تنگنایم برنیاورد از پریشانی

نفس آسودگی می خواست اما جا نشد پیدا

درین محفل به امید تسلی خون مخور بیدل

بیا در عالم دیگر رویم اینجا نشد پیدا