غزل شمارهٔ ۳۳

پریشان نسخه کرد اجزای مژگان تر ما را

چه مضمون است در خاطر نگاه حیرت انشا را

نگردد مانع جولان اشکم پنجه مژگان

پر ماهی نگیرد دامن امواج دریا را

نه از عیش است اگر چون شیشه می قلقل آ هنگم

شکست دل صلایی می زند رنگ تماشا را

سراغ کاروان دردم از حالم مشو غافل

ببین داغ دل و دریاب نقش پای غمها را

نبندی بر دل آزاد نقش تهمت حسرت

که پیش از بی خودی مستان تهی کردند مینا را

شکوه کبریای او ز عجز ما چه می پرسی

نگه جز زیر پا نبود سر افتاده ما را

نمی سازد متاع هوش با یوسف خریداران

مدم افسون خودداری نگاه جلوه سودا را

مقام ظالم آخر بر ضعیفان است ارزانی

که چون آتش ز پا افتد به خاکستر دهد جا را

غبار ماضی و مستقبل از حال تو می جوشد

در امروز است گم گر واشکافی دی و فردا را

به هوش آ تا به این آهنگ مالم گوش تمییزت

که در چشم غلط بینت چه پنهانی ست پیدا را

به این کثرت نمایی غافل از وحدت مشو بیدل

خیال آیینه ها درپیش دارد شخص تنها را