غزل شمارهٔ ۳۶

گذشت از چرخ و بگرفت آبله چشم ثریا را

هوایت تا کجا از پا نشاند ناله ما را

تأمل تا چه در گوش افکند پیمانه ما را

نوایی هست درخاطر شکست رنگ مینا را

ندارد شور امکان جز به کنج فقر آسودن

اگر ساحل شوی در آب گوهر گیر دریا را

در این دریا ز بس فرش است اجزای شکست من

به هر سو می روم چون موج بر خود می نهم پا را

به تدبیر دگر نتوان ز داغ کلفت آسودن

مگر آبی زند خاکستر ما آتش ما را

به حال خویشتن نگذاشت دل را شوخی آهم

هوایی کرد رقص گردباد اجزای صحرا را

در این ویرانه هم چشم نگاهم کز سبکروحی

درون خانه ام وز خویش خالی کرده ام جا را

بهشتی از دل هر ذره در پرواز می آید

اگر در خاک ریزد حسرتم رنگ تمنا را

مبادا ناله ربط داغ های دل زند برهم

مشوران ای جنون این شعله زنجیر در پا را

تجاهل چون حباب از فهم هستی مفت جمعیت

تو می آیی برون زنهار مشکاف این معما را

به هر سو چشم واکردم نگه وقف خطا کردم

نمی دانم چه پیش آمد من غفلت تقاضا را

همین درد است برگ عشرت خونین دلان بیدل

هجوم گریه مست خنده دارد طبع مینا را