غزل شمارهٔ ۴۴

به خاک تیره آخر خودسری ها می برد ما را

چو آتش گردن افرازی ته پا می برد ما را

غبار حسرت ما هیچ ننشست از زمینگیری

که هر کس می رود چون سایه از جا می برد ما را

ندارد غارت ما ناتوانان آن قدر کوشش

غباریم و تپیدن از کف ما می برد ما را

به گلزاری که شبنم هم امید رنگ و بو دارد

نگاه هرزه جولان بی تمنا می برد ما را

اگر از دیر وارستیم شوق کعبه پیش آمد

تک وپوی نفس یارب کجاها می برد ما را

به پستی های آهنگ طلب خفته ست معراجی

نفس گر واگذارد تا مسیحا می برد ما را

در آغوش خزان ما دو عالم رنگ می بازد

ز خود رفتن به چندین جلوه یک جا می برد مارا

گسستن نیست آسان ربط الفت های این محفل

چو شمع آتش عنانی رشته برپا می برد ما را

دکان آرایی هستی گر این خجلت کند سامان

عرق تا خاک گردیدن به دریا می برد ما را

اگر عبرت ره تحقیق مطلب سرکند بیدل

همین یک پیش پا دیدن به عقبا می برد ما را