غزل شمارهٔ ۴۵

ز بزم وصل خواهش های بی جا می برد ما را

چو گوهر موج ما بیرون دریا می برد ما را

ندارد شمع ما را صرفه سیر محفل امکان

نگه تا می رود از خود به یغما می برد ما را

چو فریاد جرس ماییم جولان پریشانی

به هر راهی که خواهد بی خودی ها می برد ما را

جنون می ریزد از ما رنگ آتشخانه عالم

به هرجا مشت خاری شد تقاضا می برد ما را

چو کار نارسای عاجزان با اینهمه پستی

به جز دست دعا دیگر که بالا می برد ما را

همان چون سایه ما و سجده شکر جبین سایی

که تا آن آستان بی زحمت پا می برد ما را

ز وحشت شعله ما مژده خاکستری دارد

پرافشانی به طوف بال عنقا می برد ما را

ندارد نشیه آزادی ما ساغر دیگر

غبار دامن افشاندن به صحرا می برد ما را

مدارایی به یاران می کند تمکین ما ورنه

شکست رنگ از این محفل چو مینا می برد ما را

نه گلشن را ز ما رنگی نه صحرا را ز ما گردی

به هرجا می برد شوق تو بی ما می برد ما را

گداز درد طوفان کرد دست از ما بشو بیدل

نبرد این سیل اگر امروز فردا می برد ما را