غزل شمارهٔ ۵۴

نقاب عارض گلجوش کرده ای ما را

تو جلوه داری و روپوش کرده ای ما را

ز خود تهی شدگان گر نه از تو لبریزند

دگر برای چه آغوش کرده ای ما را

خراب میکده عالم خیال توایم

چه مشربی که قدح نوش کرده ای ما را

نمود ذره طلسم حضور خورشید است

که گفته است فراموش کرده ای ما را

ز طبع قطره نمی جز محیط نتوان یافت

تو می تراوی اگر جوش کرده ای ما را

به رنگ آتش یاقوت ما و خاموشی

که حکم خون شو و مخروش کرده ای ما را

اگر به ناله نیرزیم رخصت آهی

نه ایم شعله که خاموش کرده ای ما را

چه بار کلفتی ای زندگی که همچو حباب

تمام آبله بردوش کرده ای ما را

چو چشم چشمه خورشید حیرتی داریم

تو ای مژه ز چه خس پوش کرده ای ما را

نوای پرده خاکیم یک قلم بیدل

کجاست عبرت اگر گوش کرده ای ما را