غزل شمارهٔ ۵۵

درین وادی چسان آرام باشد کاروان ها را

که همدوشی ست با ریگ روان سنگ نشان ها را

چه دل بندد دل آگاه بر معموره امکان

که فرصت گردش چشمی ست دور آسمان ها را

ز موج بحر کم سامانی عالم تماشا کن

که تیر بی پر از آه حباب است این کمان ها را

جگر خون مگر بر اعتبار دل بیفزاید

که قیمت نیست غیر از خونبها یاقوت کان ها را

به تدبیر از غم کونین ممکن نیست وارستن

مگر سوزد فراموشی متاع این دکان ها را

علاج پیچ وتاب حرص نتوان یافتن ورنه

به جوش آورده فکر حاجت ما بحر و کان ها را

به یک پرواز خاکستر شدیم از شعله غیرت

سلام توتیای ماست چشم آشیان ها را

به بال وبر دهد پرواز مرغان رنج بی تابی

تپیدن بیش نبود حاصل از گفتن زبان ها را

چو رنگ رفته یاد آشیان سودی نمی بخشد

درین وادی که برگشتن نمی باشد عنان ها را

گرانی کی کشد پای طلب در وادی شوقت

که جسم اینجا سبک روحی کند تعلیم جان ها را

من و عرض نیاز از عزت و خواری چه می پرسی

که نقش سجده بیش از صدر خواهد آستان ها را

چنین کز کلک ما رنگ معانی می چکد بیدل

توان گفتن رگ ابر بهار این ناودان ها را