غزل شمارهٔ ۵۶
بیدل دهلویشرر تمهید سازد مطلب ما داستان ها را
دهد پرواز بسمل مدعای ما بیان ها را
به جرم ما و من دوریم از سرمنزل مقصد
جرس اینجا بیابان مرگ دارد کاروان ها را
کدورت چیده ای جدی نما تا بی نفس گردی
صفای دیگرست از فیض برچیدن دکان ها را
ندانم جوش توفان خیال کیست این گلشن
که اشک چشم مرغان کرد گرداب آشیان ها را
به لعل او خط از ما بیشتر دل بستگی دارد
طمع افزون تر از دزدست اینجا پاسبان ها را
نفس سرمایه بیتابی ست افسردگی تا کی
مکن شمع مزار زندگانی استخوان ها را
به جز کشتی شکستن ساحل امنی نمی باشد
ز بس وسعت فروبرده ست این دریا کران ها را
به سعی اشک کام از دهر حاصل می کنی روزی
که آهت پره گردد آسیای سمان ها را
به افسون مدارا از کج اندیشان مشو ایمن
تواضع در کمین تیر می دارد کمان ها را
جهانی آرزوها پخت و سیر آمد ز ناکامی
تنور سرد این مطبخ به خامی سوخت نان ها را
من آن عاجز سجودم کز پی طرف جبین من
به دوش باد می آرند خاک آستان ها را
تو هم خاموش شو بیدل که من از یاد دیداری
به دوش حیرت آیینه می بندم فغان ها را