غزل شمارهٔ ۶۶

هرزه برگردون رساندی وهم بود و هست را

پشت پایی بود معراج این بنای پست را

بر فضولی ناکجا خواهی دکان ناز چید

جزگشاد و بست جنسی نیست درکف دست را

عمرها شد شورزنجیرازنفس وا می کشم

کشور دیوانه مجنون کرد بند و بست را

قول وفعل طینت بیباک دررهن خطاست

لغزش پا و زبان دارد تصرف مست را

با همه معدوم از قید توهم چاره نیست

ماهی بحرکمان هم می شناسد شست را

سرمه کردم تا قی چشمی به خویشم واکند

فطرت بی نورتاکی نیست بیند هست را

بیدل ازنازک خیالان مشق همواری خوش است

تا نیفشارد تأمل معنی یکدست را