غزل شمارهٔ ۷۶

نمی دزدد کس از لذات کاهش آفرین خود را

فرو خورده ست شمع اینجا به ذوق انگبین خود را

به لبیک حرم ناقوس دیر آهنگها دارد

در این محفل طرف دیده ست شک هم با یقین خود را

به همواری طریق صلح را چندی غنیمت دان

ز چنگ سبحه بر زنار پیچیده ست دین خود را

به این پا در رکابی چون شرر در سنگ اگر باشی

تصورکن همان چون خانه بر دوشان زین خود را

سخا و بخل وقف وسعت مقدور می باشد

برآورده ست دست اینجا به قدر آستین خود را

به افسون دنایت غافلی از ننگ پامالی

به پستی متهم هرگز نمی داند زمین خود را

خیال آباد یکتایی قیامت عالمی دارد

که هرجا وارسی باید پرستیدن همین خود را

تغافل زن به هستی صیقل فطرت همینت بس

صفای آینه گر مدعا باشد مبین خود را

در این گلشن نباید خار دامان هوس بودن

گل آزادگی رنگی دگر دارد بچین خود را

خیال جان کنی ظلم است بر طبع سبکروحان

به چاه افکنده ای چون نام از نقب نگین خود را

سجود سایه از آفات دارد ایمنی بیدل

تو هم گر عافیت خواهی نهالین در جبین خود را