غزل شمارهٔ ۸۰

عشق اگر در جلوه آرد پرتو مقدور را

از گداز دل دهد روغن چراغ طور را

عشق چون گرم طلب سازد سر پرشور را

شعله افسرده پندارد چراغ طور را

بی نیازی بسکه مشتاق لقای عجز بود

کرد خال روی دست خود سلیمان مور را

از فلک بی ناله کام دل نمی آید به دست

شهد خواهی آتشی زن خانه زنبور را

از شکست دل چه عشرت ها که برهم خورد و رفت

موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

آرزومند تو را سیر گلستان آفت است

نکهت گل تیغ باشد صاحب ناسور را

سوختن در هر صفت منظور عشق افتاده است

مشرب پروانه از آتش نداند نور را

صاف و دردی نیست در خمخانه تحقیق لیک

دار بالا برد شور نشیه منصور را

گر دلی داری تو هم خون ساز و صاحب نشیه باش

می شدن مخصوص نبود دانه انگور را

در طریق نفع خود کس نیست محتاج دلیل

بی عصا راه دهن معلوم باشد کور را

خوش نما نبود به پیری عرض انداز شباب

لاف گرمی سرد باشد نکهت کافور را

بر امید وصل مشکل نیست قطع زندگی

شوق منزل می کند نزدیک راه دور را

نغمه هم در نشیه پیمایی قیامت می کند

موج می تار است بیدل کاسه طنبور را