غزل شمارهٔ ۸۴

گر کمان دار خیالت در زه آرد تیر را

هر بن مو چشم امیدی شود نخجیر را

یاد رخسارت جبین فکر را آیینه ساخت

حرف زلفت کرد سنبل رشته تقریر را

برنمی دارد عمارت خاک صحرای جنون

خواهی آبادم کنی بر باد ده تعمیر را

مانع بی تابی آزادگان فولاد نیست

ناله در وحشت گریبان می درد زنجیر را

سخت دشوارست پرداز شکست رنگ من

بشکن ای نقاش اینجا خامه تصویر را

موج خون من که آتش داغ گرمی های اوست

می کند بال سمندر جوهر شمشیر را

چون ره خوابیده زین خوابی که فیضش کم مباد

تا به منزل برده ام سررشته تعبیر را

گر به این وجدست شور وحشت دیوانه ام

داغ حیرت می کند چون نقش پا زنجیر را

پای تا سر دردم اما زحمت کس نیستم

ناله ام در سینه خرمن می کند تأثیر را

تا کی از غفلت به قید جسم فرساید دلت

یک نفس بر باد ده این خاک دامن گیر را

صبح عشرتگاه هستی از شفق آبستن است

نیست جز خون گر بپالاید کسی این شیر را

دست از دنیا بدار و دامن آهی بگیر

تا بدانی همچو بیدل قدر دار و گیر را