غزل شمارهٔ ۸۶

هرکجا تسلیم بندد بر میان شمشیر را

می کندچون موج گوهر بی زبان شمشیر را

سرکشی وقف تواضع کن که برگردون هلال

می کندگاهی سپرگاهی کمان شمشیر را

تا به خود جنبی سپر افکنده خاکی و بس

گو بیاویزد غرور از آسمان شمشیر را

بسمل آهنگان تسلیمت مهیا کرده اند

جبهه شوقی که داند آستان شمشیر را

حسن تا سر داد ابرو را به قتل عاشقان

قبضه شدانگشت حیرت در دهان شمشیر را

گشت از خواب گر ان چشمت به خون ما دلیر

می کند بیباکتر سنگ فسان شمشیر را

زایل از زینت نگردد جوهر مردانگی

قبضه زر از برش مانع مدان شمشیر را

بر شجاعت پیشه ننگ است از تهور دم مزن

حرف جوهر برنیاید از زبان شمشیر را

بسمل موج می ام زخمم همان خمیازه است

در لب ساغرکن ای قاتل نهان شمشیر را

نوبهار عشرتم بیدل که با این لاغری

خون صیدم کرد شاخ ارغوان شمشیر را