غزل شمارهٔ ۹۴

جوش زخمم داد سر در صبح محشر تیغ را

کرد خون گرم من بال سمندر تیغ را

از گزیدنهای رشک ابروی چین پرورت

بر زبان پیداست دندانهای جوهر تیغ را

بسمل ناز تو چون مشق تپیدن می کند

می کشد چون مد بسم الله بر سر تیغ را

جمع با زینت نگردد جوهر مردانگی

از برش عاری بود گر سازی از زر تیغ را

زینت هرکس به قدر اقتضای وضع اوست

قبضه داند بر سر خود به ز افسر تیغ را

سرخوش تسلیم از تهدید دوران ایمن است

کس نراند بر سر بسمل مکرر تیغ را

در هجوم عاجزی آفت گوارا می شود

می شمارد مرغ بی پرواز شهپر تیغ را

کوه اندوهیم از سنگینی پای طلب

ناله خوابیده می دانیم بر سر تیغ را

طبع سرکش تا کجا تقلید همواری کند

سخت دشوار است دادن آب گوهر تیغ را

از هنر آیینه مقدار هرکس روشن است

رشته شمع است بیدل موج جوهر تیغ را