غزل شمارهٔ ۹۷

عشق هرجا شوید از دل ها غبار رنگ را

ریگ زیر آب خنداند شرار سنگ را

گر دل ما یک جرس آهنگ بی تابی کند

گرد چندین کاروان سازد شکست رنگ را

شوخی مضراب مطرب گر به این کیفیت است

کاسه تنبور مستی می دهد آهنگ را

می شود دندان ظلم از کند گشتن تیزتر

اره بی دندانه چون گردد ببرد سنگ را

در حباب و موج این دریا تفاوت بیش نیست

اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

یک شرر رنگ وفا از هیچ دل روشن نشد

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

وهم می بالد در اینجا عقل کو فطرت کدام

مزرع ما بیشتر سرسبز دارد بنگ را

برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم

در نخستین گام می سوزم ره و فرسنگ را

عاقبت از ضعف پیری ناله ما اشک شد

سرنگونی بر زمین زد نغمه این چنگ را

سیر باغ خودنمایی ها اگر منظور نیست

سبزه بام و در آیینه می دان زنگ را

گوهرم نشناخت بیدل قدر دریا مشربی

کارها با خود فتاد آخر من دلتنگ را