غزل شمارهٔ ۱۳۹

نظر بر کج روان از راستان بیش است گردون را

که خاتم بیشتر در دل نشاند نقش واژون را

شهیدم لیک می دانم که عشق عافیت دشمن

چو یاقوتم به آتش می برد هر قطره خون را

در آغوش شکنج دام الفت راحتی دارم

خیال زلف لیلی سایه بید است مجنون را

گر از شور حوادث آگهی سر در گریبان کن

حصار عافیت جز خم نمی باشد فلاطون را

نه تنها اغنیا را چرخ برمی دارد از پستی

زمین هم لقمه های چرب داند گنج قارون را

شعور جسم زنجیری ست در راه سبک روحان

که چون خط نقش بندد پای رفتن نیست مضمون را

دل است آن تخم بی رنگی که بهر جستجوی او

جگر سوراخ سوراخ است نه غربال گردون را

به قدر کوشش عشق ست نعل حسن در آتش

صدای تیشه فرهاد مهمیز است گلگون را

خیال ماسوا فرش است در وحدت سرای دل

درون خویش دارد خانه آیینه بیرون را

حوادث مژده امن است اگر دل جمع شد بیدل

گهر افسانه داند شورش امواج جیحون را