غزل شمارهٔ ۱۴۰

نمی دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را

رم این گردباد آخر به ساغر کرد هامون را

به هر مژگان زدن سامان صد میخانه مستی کن

که خط جوشید و در ساغر گرفت آن حسن میگون را

به امید چکیدن دست وپایی می زند اشکم

تنزل در نظر معراج باشد همت دون را

در این گلشن تسلی داد وضع سرو و شمشادم

که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را

به تسخیر جهان بی حس از تدبیر فارغ شو

نفس فرسا کنی تا کی به مار مرده افسون را

عروج جاه منع سفله طبعی ها نمی گردد

به این سامان عزت بوی تمکین نیست گردون را

ز سختی های حرص است اینکه خاک اژدهاطینت

فرو برده ست اما هضم ننموده ست قارون را

فنا می شوید از گرد کدورت دامن هستی

چو آتش می کند خاکستر ما کار صابون را

که باور دارد این حرف از شهید بینوای من

که رنگی از حنای دست قاتل داده ام خون را

رموز خاکساران محبت کیست دریابد

مگر جولان لیلی ناله سازد گرد مجنون را

اثرها بنگر اما از تصرف دم مزن بیدل

به چون وچند نتوان حکم کردن صنع بی چون را