غزل شمارهٔ ۱۴۱

اگر اندیشه کند ط رز نگاه او را

جوش حیرت مژه سازد نگه آهو را

ما هم از تاب و تب عشق به خود می بالیم

بر سر آتش اگر هست دمیدن مو را

عرض شوخی چه دهد ناله محروم اثر

تیغ بی جوهر ما کرد سفید ابرو را

بسکه تنگ است فضای چمن از ناله من

بر زمین برگ گل از سایه نهد پهلو را

سرنوشتم نتوان خواند مگر در تسلیم

توأم جبهه خود ساخته ام زانو را

خاک گردیدم و از طعن خسان وارستم

آخر انباشتم از خود دهن بدگو را

نبض دل هم به تپش ناله طراز نفس است

چنگ اگر شانه به مضراب زند گیسو را

خال از نسبت رخسار تو رنگین تر شد

قرب خورشید به شب کرد مدد هندو را

صافی دیده و دل مانع تمییز دویی ست

پشت عینک به تفاوت نرساند رو را

تا نظر می کنی از کسوت رنگ آزادیم

رگ گل چند به زنجیر نشاند بو را

بیدل این عرصه تماشاکده الفت نیست

سبز کرده است در و دشت رم آهو را